Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!
SZKOŁA PODSTAWOWA NR 2
im. Jarosława Dąbrowskiego
10-553 Olsztyn, ul. Kościuszki 70, mail: kancelaria@sp2olsztyn.pl

 

Ważna decyzja: Czy posłać 6-latka do I klasy?

 

Przed nami 1 września - początek roku szkolnego 2012/2013 i przed Państwem ważna decyzja: Czy zapisać dziecko do pierwszej klasy?

 

W naszej szkole w bieżącym roku szkolnym (2012/2013) w klasach pierwszych uczy się 15 sześciolatków, co stanowi 14% wszystkich pierwszoklasistów. Nasi sześcioletni uczniowie w nowych rolach społecznych stają się odważniejsi, samodzielniejsi, zdobywają doświadczenia we współdziałaniu z dorosłymi spoza rodziny, rówieśnikami i starszymi kolegami. Wykorzystują w pełni naturalny potencjał rozwojowy dzięki możliwości rozwijania zainteresowań w przygotowanej ofercie zajęć pozalekcyjnych, a także poprzez udział w zajęciach z języka obcego. Uczą się systematyczności, zyskując dobre podstawy do dalszej nauki.

Rodzice sześciolatków nadal mają prawo, nie obowiązek, wysłania swoich dzieci do szkoły. To trudny wybór. Z jednej strony przychodzą myśli o skróconym dzieciństwie, a z drugiej - chęć sprostania wymogom współczesnego świata, w którym miarą sukcesu jest szybkie osiąganie kolejnych szczebli wykształcenia.

 

Wszystko zależy od tego, czy Państwa dziecko jest gotowe, by rozpocząć naukę w szkole. Dlatego warto uważnie obserwować sześciolatka:

• Czy interesuje się otaczającym światem, posiada wiedzę o sobie (potrafi powiedzieć jak się nazywa, ile ma lat, gdzie mieszka, zna pory roku, dni tygodnia)?

• Czy posiada odpowiedni do wieku zasób słów, prawidłowo wymawia wszystkie głoski, swobodnie wypowiada się zdaniami, np. na temat swoich przeżyć, zaobserwowanego zjawiska lub oglądanego obrazka?

• Czy słucha uważnie poleceń i rozumie ich treść? Czy skupia uwagę na zadaniu?

• Czy przestrzega reguł obowiązujących w społeczności dziecięcej i współdziała w zabawach i sytuacjach zadaniowych?

• Czy zapamiętuje treść bajki, wiersza, potrafi odtworzyć je z pamięci?

• Czy posiada umiejętność klasyfikowania i szeregowania przedmiotów, obrazków?

• Czy potrafi wyobrazić sobie, co było wcześniej i co będzie później, tj. czy zna pojęcia: wczoraj, jutro?

• Czy posiada orientację w schemacie ciała i w przestrzeni, potrafi wskazać prawą, lewą rękę, rozumie treść poleceń „zaznacz w lewym górnym rogu..”, określa położenie przedmiotów nad, pod, na?

• Czy jest samodzielny w czynnościach samoobsługowych, tj. ubieranie, rozbieranie, mycie, potrzeby fizjologiczne, właściwie zachowanie  przy stole podczas posiłków, oraz w sytuacji zadaniowej wykazuje inicjatywę, podejmuje próby poradzenia sobie z trudnością, jest zainteresowany osiągnięciem celu, stara się dokończyć pracę?

• Czy dba o bezpieczeństwo własne i innych, bezpiecznie porusza się po drodze, rozumie jak zachować się w sytuacji  zagrożenia, wie gdzie  można otrzymać pomoc i umie o nią poprosić?

• Czy jest sprawny  pod względem ruchowym i manualnym? Łapie piłkę, buduje z drobnych, klocków, lepi z plasteliny, poprawnie trzyma ołówek posługuje się nożyczkami?

• Czy jest zainteresowany czytaniem, pisaniem i matematyką, interesuje się książkami, z uwagą słucha opowiadań, baśni, rozumie sens umownych znaków, zna i stosuje liczebniki porządkowe, dodaje i odejmuje konkretne przedmioty?

Te właściwości i cechy będą pomagały sześciolatkowi, gdy pójdzie do szkoły. Świadczą  one o wystarczającym przygotowaniu dziecka do podjęcia nauki szkolnej.

 

W tej ważnej decyzji warto też skonsultować się z fachowcami:

- nauczyciel w przedszkolu czy oddziale przedszkolnym prowadzi diagnozę gotowości dziecka pięcioletniego do podjęcia nauki w szkole, czyli gromadzi informacje, które mogą pomóc rodzicom w poznaniu stanu gotowości dziecka do podjęcia nauki w szkole;

- porady udzielają rodzicom również psychologowie z poradni psychologiczno-pedagogicznych (nasza szkoła współpracuje z Poradnią Psychologiczno-Pedagogiczną nr 1 w Olsztynie przy ul. Kopernika 45).

 

Materiał przygotowany i opracowany na podstawie nowej podstawy programowej oraz komentarza prof. E.Gruszczyk-Kolczynskiej

do zmian w edukacji przedszkolnej oraz badania gotowości szkolnej

Co powinien umieć 6-latek, gdy idzie do szkoły?

 

Obszar

podstawy

programowej

 

Zakres umiejętności – Co dziecko powinno umieć?

Umiejętności

i wiadomości społeczne dzieci

Nauka szkolna ma charakter społeczny: dzieci uczą się w grupie, współpracują przy rozwiązywaniu problemów, komunikują się z rówieśnikami i nauczycielem itp. Jeżeli nie posiadają wysokich umiejętności społecznych - z wielkim trudem, lub wcale nie korzystają z nauki szkolnej. Dlatego dziecko rozpoczynające naukę w szkole ma umieć obdarzać uwagą dzieci i dorosłych, aby rozumieć to, co inni mówią i czego oczekują. Musi też przestrzegać reguł obowiązujących w społeczności dziecięcej i współdziałać w zabawach i sytuacjach zadaniowych. Ponadto ma grzecznie zwracać się do innych (nawyk mówienia proszę, przepraszam, dziękuję, dzień dobry, do widzenia, smacznego itp.), prezentować się podając imię, nazwisko i dokładny adres zamieszkania.

Zdrowie

i sprawność

ruchowa

Sprawne ruchowo dziecko, panujące nad swoją aktywnością ruchowa, umie skupić się przez czas dłuższy i wykonać czynności, które w pierwszym okresie nauki warunkują opanowanie umiejętności czytania i pisania. Dla wypełniania obowiązków szkolnych potrzebna jest też dziecku siła i wytrwałość, musi przecież pokonać drogę do szkoły, nosić zwykle ciężki tornister, siedzieć przez dłuższy czas przy stoliku itp. Z tego powodu dziecko rozpoczynające naukę w szkole ma być sprawne ruchowo (według norm dla sześciolatków lub swoich możliwości, jeżeli jest dzieckiem z zaburzeniami ruchowymi) i zahartowanym, aby sprostać wysiłkowi towarzyszącemu szkolnym obowiązkom. Ma też dbać o swoje zdrowie tak, aby nie narażać się np., na przeziębienie.

Dbałość o bezpieczeństwo własne

oraz innych

Idąc do szkoły dziecko zmienia swe otocznie. Zwiększa się znaczne zakres niebezpieczeństw ze strony ludzi, zwierząt itp. W szkole dba się o bezpieczeństwo małych uczniów. Zakłada się tu jednak, że dzieci sporo już wiedzą o niebezpieczeństwach i potrafią unikać ich w trudnych i zagrażających sytuacjach. Nie sposób więc przecenić tego, co w tym zakresie dziecko opanowało w przedszkolu. Dziecko rozpoczynające naukę w szkole ma rozumnie zachowywać się w sytuacji zagrożenia (wiedzieć, gdzie można otrzymać pomoc i umieć o nią poprosić) i umieć bezpiecznie poruszać się po drogach, w tym także korzystać ze środków transportu. Ma mieć także świadomość zagrożeń płynących ze świata ludzi, roślin oraz zwierząt i unikać ich. Powinno także mieć elementarne rozeznanie, gdzie można się bezpiecznie bawić, a gdzie nie.

Czynności samoobsługowe, nawyki

higieniczne

oraz

utrzymywanie

ładu i porządku

 

Realia szkolnego nauczania są takie, że nauczyciel nie może towarzyszyć każdemu dziecku, gdy musi skorzystać z ubikacji i pomagać mu, gdy trzeba rozebrać się i włożyć strój gimnastyczny. Wymaga się też, aby mali uczniowie sami dbali o czystość i porządek. Jeżeli dziecko sobie z tym nie radzi, jest obiektem kpin ze strony rówieśników. Zaczyna się wstydzić i unikać zajęć sportowych, próbuje nie korzystać z toalety i zaczynają się dramaty. Dziecko rozpoczynające naukę w szkole ma umieć korzystać z toalety w przyjęty sposób, a także umyć i wytrzeć się. Jeżeli w szkole jest stołówka, dziecko musi właściwie zachowywać się przy stole podczas posiłków. Ważne jest także to, aby potrafiło samodzielnie i sprawnie ubierać się oraz rozbierać. Ponadto ma dbać o osobiste rzeczy i nie narażać ich na zgubienie i kradzież.

Poziom rozwoju czynności

intelektualnych potrzebnych

do rozumienia otoczenia

i do nauki

szkolnej

To, że dziecko musi być sprawne intelektualnie, nie budzi wątpliwości. Jednak dla osiągnięcia sukcesów szkolnych ważna jest precyzja rozumowania. Na przykład - wszystkie dzieci, nawet młodsze przedszkolaki potrafią klasyfikować, ale czynią to tak, jak potrafią. W szkole oczekuje się od dzieci, aby potrafiły już klasyfikować co najmniej na poziomie kolekcji. Jest to konieczne dla kształtowania szkolnej wiedzy pojęciowej. Tymczasem taki poziom reprezentują tylko dzieci o znakomitych możliwościach intelektualnych. Ponadto dziecko rozpoczynające naukę w szkole ma też umieć przewidywać skutki czynności manipulacyjnych na przedmiotach (wnioskowanie o wprowadzanych i obserwowanych zmianach) oraz ustalać związki przyczynowe i próbować przewidywać skutki wykonywanych czynności. Takie sprawności intelektualne są dziecku potrzebne w sytuacjach życiowych oraz do opanowania wiadomości i umiejętności ze wszystkich zakresów edukacyjnych. Problem w tym, że tak wysoki poziom rozumowania reprezentują tylko dzieci o znakomitych możliwościach umysłowych.

Rozwój mowy

 

Nie chodzi tu tylko o porozumiewanie się w ważnych sprawach. Chociaż ma to podstawowe znaczenie w codziennych sytuacjach i w edukacji szkolnej. Jeżeli dziecko ma kłopoty artykulacyjne, to mnożą się trudności w czytaniu i pisaniu. Po prostu dziecko pisze tak, jak mówi. Dlatego tak ważne jest, aby usunąć wady wymowy przed podjęciem przez dziecko nauki szkolnej. Ponadto dziecko rozpoczynające naukę w szkole ma umieć zwracać się bezpośrednio do rozmówcy, mówić poprawnie pod względem artykulacyjnym, gramatycznym, fleksyjnym i składniowym. Dziecko ma też umieć regulować swój oddech tak, aby mówić płynnie, niezbyt głośno, dostosowując ton głosu do sytuacji. Ważne jest także to, aby dziecko potrafiło uważnie słuchać, pytać o niezrozumiale fakty i formułować dłuższe logiczne wypowiedzi o ważnych sprawach.

Gotowość do nauki czytania i

pisania

 

Jednym z głównych celów edukacji w klasie pierwszej jest nauka czytania i pisania. Chodzi o to, aby dzieci możliwie szybko mogły korzystać z wiedzy podręcznikowej i wypowiadały się na piśmie. W pierwszych miesiącach nauki szkolnej dba się o rozwój tych funkcji, na których bazuje nauka czytania i pisania. Problem w tym, że dziecko w tak krótkim czasie nie nauczy się np. różnicować głoski w nagłosie, śródgłosie i wygłosie, nie mówiąc już o sprawności manualnej i koordynacji wzrokowo ruchowej tak ważnej w nauce pisania. Z tego powodu tak dużo uwagi poświęca się w przedszkolu kształtowaniu u dzieci gotowości do nauki czytania i pisania. Dziecko rozpoczynające naukę w szkole ma więc orientować się na kartce papieru i rozumieć sens poleceń typu: zaznacz w lewym górnym rogu kartki. Musi też umieć organizować pole spostrzeżeniowe, aby rozpoznać i zapamiętać to, co jest przedstawione na obrazkach. Ważna jest także sprawnością rak oraz współpraca ręki i oka potrzebna w początkowej nauce pisania. Na tym nie koniec, gdyż musi też chcieć nauczyć się czytać, z uwagą słuchać opowiadań, baśni itp., rozmawiać o nich, interesować się książkami. Ma też umieć układać krótkie zdania, dzielić je na wyrazy, wyrazy na sylaby oraz wyodrębniać głoski w słowach o prostej budowie fonetycznej. Dla zrozumienia sensu kodowania (pisanie) i dekodowania (czytanie) ma rozumieć sens informacji podanych w formie uproszczonych rysunków oraz innych symboli, a także odczytywać krótkie podpisy pod obrazkami, napisy na szyldach itp.

Edukacja matematyczna

 

W szkolnej edukacji matematycznej dzieci zakłada się, że dzieci są na poziomie operacyjnego rozumowania konkretnego w zakresie potrzebnym do kształtowania pojęcia liczb naturalnych i umiejętności rachunkowych. Oczekuje się też od dzieci, że stosunkowo szybko nauczą się przedstawiać czynności matematyczne w sposób symboliczny. Jeżeli dziecko nie ma takich kompetencji, zaczynają narastać trudności w nauce matematyki w takim tempie, że bardzo trudno temu zaradzić. Zapowiada to blokadę w uczeniu się matematyki z wszystkimi jej strasznymi konsekwencjami. Dlatego dziecko rozpoczynające naukę w szkole ma umieć liczyć obiekty i rozróżniać błędne liczenie od poprawnego, wyznaczać wynik dodawania i odejmowania pomagając sobie liczeniem na palcami lub na innych zbiorach zastępczych. Ważne jest też, aby umiało ustalać równoliczność dwóch zbiorów, posługiwać się liczebnikami porządkowymi. Ma też orientować się w schemacie własnego ciała i różnicować stronę lewą oraz prawą, określać kierunki i ustalać położenie obiektów w stosunku do własnej osoby. Ważne jest, żeby dziecko rozumiało sens pomiaru długości i orientowało się w prostych sposobach mierzenia (krokami, stopa za stopa itp.) a także w stałym następstwie dni i nocy oraz pór roku, znało nazwy dni tygodnia i miesięcy, a także ich stałe następstwo.

Rozumienie

istoty zjawisk

atmosferycznych i unikanie

zagrożeń,

a także

znajomość

świata roślin

i zwierząt

Wydawać by się mogło, że ten zakres kompetencji ma drugorzędne znaczenie w powstawaniu nadmiernych trudności w nauce szkolnej. Tak jednak nie jest. W zintegrowanym nauczaniu początkowym kształtowanie wiedzy przyrodniczej - obok społecznej - jest kanwą dla budowania systemu wiedzy pojęciowej dzieci. Zakłada się tu, że dziecko rozpoczynające naukę w szkole posiada już określone wiadomości i umiejętności. To, czego dzieci uczą się w klasie I jest kontynuacja tego, co wcześniej opanowały. Dlatego dziecko ma umieć rozpoznawać typowe zjawiska atmosferyczne, rozumieć ich przebieg i podejmować rozsądne decyzje, aby unikać niebezpieczeństw. Ma także znać rośliny i zwierzęta żyjące w różnych środowiskach przyrodniczych. Wiedzieć, jakie warunki są potrzebne do rozwoju zwierząt (przestrzeń życiowa, bezpieczeństwo, pokarm itp.) i wzrostu roślin (światło, temperatura, wilgotność). Ważna jest też orientacja w zmianach zachodzących w życiu roślin i zwierząt w kolejnych porach roku, gdyż dzięki temu dziecko wie, jak człowiek może im pomóc ( np. przetrwać zimę) i chronić swoje otoczenie.

Wychowanie przez sztukę

i rozwijanie

zainteresowań

technicznych

 

W przedszkolach docenia się rolę wychowania przez sztukę. Dba się o to, aby dziecko pełniło role widza i aktora w małych formach teatralnych. Nie zaniedbuje się też roli muzyki w wychowaniu dzieci: uczy się piosenek z dziecięcego repertuaru, dostrzegania i wyrażania zmian dynamiki utworu muzycznego w pląsach oraz tańcu, a także w trakcie muzykowania z wykorzystaniem instrumentów perkusyjnych. Szczególnie ceni się sztuki plastyczne. Dzieci mają więc wiele okazji do swobodnego wypowiadania się w rożnych technikach plastycznych, znają sztukę ludową swojego regionu (stroje, tradycje ludowe, przedmioty artystyczne itp.) oraz interesują się malarstwem, rzeźbą i architekturą. Coraz więcej uwagi poświęca się rozwijaniu zainteresowań technicznych i zabawom konstrukcyjnym. Dzieci wznoszą konstrukcje z klocków różnorodnych materiałów (np. przyrodniczych) i dzięki temu maja poczucie sprawstwa. Odczuwają radość z wykonanej pracy. Dba się też o to, aby sensownie używały prostych narzędzi podczas majsterkowania. Pomaga się im zrozumieć, jak działają urządzenia techniczne, np. w gospodarstwie domowym - aby mogły zachować ostrożność posługując się nimi. Nie sposób przecenić tego zakresu edukacji dla kształtowania dziecięcego umysłu.